Pogrzeb Świadków Jehowy

Pogrzeb Świadków Jehowy jest uroczystością z przemówieniem opartym na Biblii, niekiedy pieśnią i modlitwą na zakończenie. Rodzina ustala szczegóły z osobą prowadzącą oraz z miejscem, w którym ma odbyć się ceremonia.

Przebieg uroczystości

Przemówienie mówi o śmierci i nadziei zmartwychwstania, a także może przypomnieć cechy zmarłej osoby. Uroczystość jest spokojna i skromna. Nie jest mszą; w publikacji Przebudźcie się! z 1981 r. wyjaśniono, że mówca nie zachęca do składania ofiary na mszę w intencji zmarłego.

Świadkowie Jehowy nie pobierają od współwyznawców opłat za pogrzeb ani inne usługi religijne i nie organizują zbiórki podczas zebrania.

Przed ceremonią rodzina może uzgodnić z mówcą, jak przedstawić życie zmarłej osoby i które informacje będą dla bliskich ważne. Przemówienie opiera się na Biblii i nadziei zmartwychwstania; bliscy mogą przekazać prowadzącemu krótkie wspomnienia lub cechy, które warto przywołać. Jeśli rodzina chce włączyć pieśń, powinna wcześniej ustalić jej wybór i miejsce w programie.

Warto też omówić język uroczystości, przewidywany przebieg, możliwość udziału dalszej rodziny oraz to, kto powita gości. Publikacje wspólnoty opisują zwyczajny program jako prostą uroczystość z przemówieniem, a nie nabożeństwo żałobne w formie mszy. Szczegóły można ustalić z osobą prowadzącą, bez zakładania, że każda ceremonia w danym zborze wygląda identycznie.

Miejsce i mówca

Rodzina może poprosić o przemówienie w Sali Królestwa. Taka uroczystość wymaga zgody zborowego komitetu służby, który rozpatruje prośbę. W razie odmowy rodzinę mogą interesować inne dostępne miejsca, na przykład kaplica cmentarna, dom pogrzebowy lub grób.

Jeżeli sala jest ważna dla rodziny, warto zgłosić prośbę z wyprzedzeniem i poczekać na decyzję przed drukowaniem zaproszeń. Przy kontakcie można od razu zapytać o dostępny termin, osobę prowadzącą, język oraz zasady dotyczące nagłośnienia i pieśni. To pytania organizacyjne; decyzję o wykorzystaniu Sali podejmuje komitet.

W publikacjach z marca 1997 r. i z 1981 r. opisano dawny tryb wyznaczania mówcy. Nowsza książka Zorganizowani do spełniania woli Jehowy odsyła decyzję o Sali do wskazówek Biura Oddziału. Dlatego dawnych szczegółów nie należy traktować jako aktualnych zasad dla zborów w Polsce. Osoby spoza wspólnoty mogą uczestniczyć w uroczystości w Sali.

Kremacja i kwiaty

Publikacje Świadków Jehowy nie zakazują ani nie nakazują kremacji. Według Strażnicy z 15 czerwca 2014 r. decyzję można podjąć zawczasu albo pozostawić rodzinie, biorąc pod uwagę zwyczaje, normy społeczne i prawo. Miejsce pochowania urny ustala się z zarządem cmentarza. Różnice między wspólnotami objaśnia poradnik o kremacji w religiach. O zasadach dotyczących prochów w Polsce przeczytasz w haśle Prochy według ustawy o cmentarzach.

Świadkowie Jehowy nie czczą krzyża. W „Pytaniach czytelników” opublikowanych 15 października 1991 r. zalecono, by nie wysyłać wiązanek w kształcie krzyża ani czerwonych serc, jeżeli miałyby znaczenie religijne. W tej samej publikacji zaznaczono, że zwykłe przyniesienie wieńca nie musi być aktem religijnym.

Przy wyborze kwiatów najlepiej uwzględnić życzenia najbliższej rodziny i znaczenie, jakie może mieć ich forma. Zwykły wieniec może być wyrazem pamięci; jeśli ma kształt związany z inną tradycją religijną, uprzedź bliskich i uzgodnij, czy chcą go przyjąć. Osoby spoza wspólnoty mogą uczestniczyć w uroczystości, dlatego warto przekazać im wcześniej informację o jej spokojnym, biblijnym charakterze.

Terminy dotyczące zwłok

Ustawa o cmentarzach określa terminy niezależne od programu ceremonii. Zasadniczo zwłok nie chowa się przed upływem 24 godzin od zgonu. Przy wskazanych chorobach zakaźnych obowiązuje pochówek na najbliższym cmentarzu w ciągu 24 godzin. Najpóźniej po 72 godzinach zwłoki usuwa się z mieszkania albo — jeśli termin pochówku jest odroczony — składa w domu przedpogrzebowym lub kostnicy. Szersze wyjaśnienie znajdziesz w haśle Terminy pochówku.

Planując datę, rozdziel termin ceremonii od terminu pochowania i potwierdź oba z zakładem pogrzebowym oraz administracją cmentarza. Przy chorobie zakaźnej z ustawowego wykazu rodzina powinna od razu poinformować osoby organizujące transport i pochówek, aby mogły zastosować wymagania sanitarne. Zasady te wynikają z prawa państwowego i obowiązują niezależnie od wyznania zmarłego.

Przygotowanie rodziny i gości

Wspólna rozmowa z osobą prowadzącą pomaga ustalić, jak będzie wyglądała uroczystość i czego mogą spodziewać się bliscy. Przekaż jej imię i nazwisko zmarłego, krótką informację o jego życiu oraz ewentualne wspomnienia, które rodzina chce usłyszeć w przemówieniu. Wybierzcie jedną osobę do przekazywania zmian, aby mówca nie otrzymywał sprzecznych ustaleń.

Jeśli w pogrzebie będą uczestniczyć osoby spoza wspólnoty, przekaż im z wyprzedzeniem miejsce, godzinę i prosty opis programu. Wyjaśnij, że uroczystość obejmuje przemówienie biblijne, a szczegóły pieśni lub modlitwy ustala się z prowadzącym. Goście mogą wtedy podjąć decyzję o udziale i wiedzieć, kiedy przybyć.

Przy wyborze kwiatów lub wieńca zapytaj najbliższą rodzinę o życzenia. Jeśli ktoś zamawia kompozycję, przekaż kwiaciarni jej formę i tekst na szarfie, a rodzinie potwierdź, gdzie zostanie dostarczona. W publikacji wspólnoty z 1991 r. rozróżniono zwykły wieniec od form mających znaczenie religijne, dlatego forma jest ważniejsza niż sam fakt przyniesienia kwiatów.